addasteina.annáll.is

Hingað hringdi maður í gærkvöldi og spurði hvort við hefðum verið að auglýsa eftir kanínum. Eins og glöggir annálslesendur muna ef til vill struku kanínurnar Sprettur og Blakkur á kosningadaginn í fyrra. Þær voru sólgnar í allt grænt og ferskt og því var helst talið að þær hefðu yfirgefið okkur friðarsinnana og gengið í Framsóknarflokkinn.

Þær væru nú hluti þess nýja og ferska fylgis sem á síðustu stundu flykktist til þess flokks í kosningum. En aftur að manninum og auglýsingunni.

Ári eftir að kanínurnar hurfu gáfust synir okkar upp á að bíða aðgerða foreldranna í kanínunleitarmálum (við höfðum meira að segja gefið búrið) og settu auglýsingu um kanínurnar með mynd út í Nóatún. Viðbrögðin létu ekki á sér standa. Sést hafði til kanínanna við Logafold.

Við fórum því í kvöld yfir í Logafold, vopnuð gulrótum og háfi (til að góma þær) og gengum þar til við vorum orðin blá og rauð af kulda, enda snjóaði á okkur við leitina. Það sem hvatti mig var ekki vonin um að góma Sprett og Blakk heldur vonin um að sjá þá aftur. Það var svo gaman að hugsa til þess að þeir hefðu lifað af veturinn og gæfu okkur langt nef (eða eyra) undan njólablöðum í Logafoldinni. En við sáum þá hvergi. Undir lokin spurðum við pilt í húsgarði nálægt staðnum þar sem sést hafði til kanínanna hvort hann hefði orðið þeirra var.

“Við erum búin að finna þær aftur” sagði hann. Og meinti eigin kanínur. Vonin dofnaði strax. Við klifum yfir í garðinn hans og litum á kanínusafn hans. Þær voru líkar okkar kanínunum þó að engum sem þekkt hafði og elskað Sprett og Blakk dyldist að þetta voru aðrar kanínunur og líklega ekki einu sinni Framsóknarmenn (þær fúlsuðu við salati sem við buðum).

Þannig fór það. En við höfum ekki gefist upp. Þessi leit styrkti strákana í því að kanínurnar séu einhvers staðar á kreiki og mig í því að ef við klæðum okkur vel sé kanínuleit góð aðferð til að fá strákana út með mér í kvöldgöngu.